به گزارش روابط عمومی پژوهشکده اکولوژی خلیج فارس و دریا عمان، پژوهشکده در راستای حفاظت از منابع دریایی و ارتقای معیشت جامعه محلی، جلسهای با موضوع "مدیریت مشارکتی ماهیگیری در جزیره هنگام" برگزار کرد. این نشست با حضور سیده لیلی محبی، رئیس پژوهشکده، علی سالارپوری، معاون پژوهشی، فناوری و انتقال پژوهشکده، مصطفی ظهیری نیا، و مسلم دلیری اعضای هیات علمی دانشگاه هرمزگان، ، بر لزوم تدوین الگویی پایدار برای همزیستی انسان و اکوسیستمهای ارزشمند این جزیره تأکید کرد.
جزیره هنگام، با موقعیت جغرافیایی خاص خود در خلیج فارس، علاوه بر زیباییهای طبیعی، به عنوان یکی از مناطق مهم زیستی و شیلاتی کشور حائز اهمیت است. جامعه محلی این جزیره وابستگی اقتصادی مستقیمی به خدمات اکوسیستمی، بهویژه صید و صیادی، دارد. با این حال، این جزیره با چالشهای متعددی در حوزه مدیریت منابع طبیعی روبرو است که نیازمند راهکارهای نوین و پایدار است.
مدیریت مشارکتی ماهیگیری به رویکردی اشاره دارد که در آن، جوامع محلی ماهیگیران، نهادهای دولتی و سازمانهای تحقیقاتی در فرآیند تصمیمگیری و اجرای برنامههای مدیریتی منابع شیلاتی نقش فعال ایفا میکنند. این الگو، با تبادل اطلاعات و تجربیات، به افزایش اثربخشی مدیریت و حصول نتایج پایدارتر منجر میشود.
در این جلسه مزایای اجرای طرح مدیریت مشارکتی ماهیگیری در جزیره هنگام به صورت زیر تشریح شد:
• حفاظت از منابع: مشارکت جامعه محلی در نظارت و اجرای قوانین، به حفظ ذخایر ارزشمند آبزیان و جلوگیری از صید بیرویه کمک شایانی میکند.
• افزایش پایداری معیشت: با مدیریت صحیح منابع، امنیت غذایی و اقتصادی جامعه محلی تضمین شده و نسلهای آینده نیز از این مواهب بهرهمند خواهند شد.
• همزیستی پایدار: این الگو، تعادل بین فعالیتهای انسانی و ظرفیتهای زیستمحیطی را برقرار کرده و به حفظ اکوسیستمهای دریایی کمک میکند.
• الگوبرداری برای سایر مناطق: موفقیت این طرح در جزیره هنگام میتواند به عنوان مدلی موفق برای مدیریت پایدار منابع شیلاتی در سایر مناطق ساحلی کشور مورد استفاده قرار گیرد.
در این جلسه، بر اهمیت تبادل اطلاعات میان پژوهشگران و جامعه محلی تأکید شد. طرح مدیریت مشارکتی ماهیگیری در جزیره هنگام در چهار مرحله کلیدی تعریف شده است:
1. مطالعات مقدماتی و شناخت موضوع: بررسی وضعیت موجود، چالشها، پتانسیلها و نیازهای جامعه محلی و اکوسیستم.
2. طراحی پروژه مدیریت مشارکتی ماهیگیری: تدوین چارچوب و برنامههای اجرایی طرح بر اساس یافتههای مرحله اول.
3. اجرای برنامه پایش و ارزیابی: اجرای برنامههای عملیاتی و پایش و ارزیابی مستمر نتایج.
4. تداوم و نهادسازی: نهادینهسازی ساختارهای لازم برای تضمین پایداری طرح و فراهمسازی سازوکارهای استمرار آن.
این رویکرد جامع، گامی مهم در جهت توسعه پایدار جزیره هنگام و حفظ میراث طبیعی و اقتصادی آن برای نسلهای آینده محسوب میشود.