به گزارش روابط عمومی انستیتو تحقیقات بینالمللی ماهیان خاویاری، بازسازی ذخایر ماهیان خاویاری بهعنوان یکی از اولویتهای راهبردی سازمان شیلات ایران، سابقهای چندیندههای دارد؛ با این حال، با توجه به کاهش تعداد مولدین مناسب جهت تولید بچه ماهیان خاویاری، امروزه بیش از هر زمان دیگری در کانون توجه مراکز اجرایی و تحقیقاتی جهت افزایش کارآمدی کمی و کیفی در عملیات رهاسازی بجه ماهیان خاویاری مورد توجه قرار گرفته است.
کورش حدادی مقدم محقق و مجری پروژه " بررسی تعیین ظرفیت اکولوژیک رودخانه سفید رود جهت رهاسازی بچه تاس ماهیان خاویاری " بیان داشت، از سه ایستگاه منتخب در فاصله 3-1 کیلومتری از دهانه رودخانه سفیدرود به سمت بالادست، متغیرهای زیستی (پلانکتونهای جانوری و گیاهی، بنتوز و ماهی ) و غیرزیستی (پارامترهای فیزیکی و شیمیایی آب) با استفاده از تجهیزاتی همچون نمونه بردار از کف ، تور پره و دستگاه اکسیژن متر به مدت 12 ماه طی سال های 1403-1402 مورد سنجش و ارزیابی قرار گرفت.
وی گفت، یافتههای پژوهش نشان داد در نزدیکی مصب، بیشترین زیتوده و تراکم کفزیان مربوط به لارو شیرونومیده ( کرم خونی) و کمترین آن متعلق به بارناکلها ( کشتی چسب) بود. در بررسی محتویات معده بچه ماهیان تاس ماهی ایرانی نمونهبرداریشده، شیرونومیده بیشترین فراوانی و زئوپلانکتون کمترین سهم را در تغذیه ماهیان داشت.
حدادیمقدم با تأکید بر نتایج حاصل، منطقه 1.4 کیلومتری از مصب به سمت بالادست را به عنوان نقطه پیشنهادی برای رهاسازی توصیه کرد. وی با تاکید بر تغییرات زمانی شرایط رودخانه فاصله 3-1 کیلومتری از مصب را به عنوان مکان پیشنهادی برای رهاسازی پس از بررسی مجدد در سالهای آتی توصیه کرد.
مجری پروژه، شرایط مساعد تغذیهای، بستر مناسب (دانهبندی شن و رس)، عمق بهینه (یک متر) و نرخ ماندگاری و بقای بالای بچه ماهیان (به مدت یک ماه) در این منطقه را از دلایل اصلی این انتخاب برشمرد. این پژوهشگر در پایان ابراز امیدواری کرد که با توجه به مستندات علمی ارائه شده، بازنگری در مکانیابی عملیات بازسازی ذخایر ماهیان خاویاری توسط سازمان شیلات، در دستور کار قرار گیرد.